شمارهٔ ۳۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساسات خود به تصویر می‌کشد و به تشبیه شمعی می‌پردازد که در میانه‌ی درد و سوزش قرار دارد. او می‌گوید که اگر خوشحال باشد یا ناراحت، باز هم او را خواهند سوزاند. با این حال، اگر شمعی نیست، پس چرا در جمع‌های مختلف او را به آتش می‌کشند. در نهایت، او در شب و در خاموشی، درست تا روشن شدن روز، در حال سوختن است.