نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

تا چند ز سودای تو در سوز و گداز

چون شمع آرم به روز شبهای دراز

تا کی ز تو بازمانم ای شمع طراز

مانندهٔ طفل تشنه از پستان باز

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار از عشق و longing سخن می‌گوید. او به شدت دلتنگ و مشتاق حضور محبوب است و این احساس سختی و درد را مانند سوختن شمعی در شب‌های طولانی توصیف می‌کند. او به این فکر می‌کند که چقدر می‌تواند از محبوب دور بماند، و تشبیه او به یک کودک تشنه نشان‌دهنده‌ی نیاز و عطش شدید او به محبت و وصال است.