شمارهٔ ۴۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس تنهایی و غم را بیان می‌کند و می‌گوید که تنها نصیب او غمخواری است. او خود را مانند شمعی می‌بیند که با سوزش خود، هیچ یاری از پروانه (محبوب) دریافت نمی‌کند. در واقع، او به عمق غم و فقدان محبت اشاره دارد.