شمارهٔ ۵۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به شدت احساساتش را بیان می‌کند. او مانند شمعی در حال سوختن است و هر لحظه دچار درد و غم بیشتری می‌شود. اشک‌هایش به خون شفق تشبیه شده و نشان‌دهنده‌ی شدت اندوهش است. در عشق، فرد باید مانند شمع باشد که از پایه از خاک برمی‌خیزد و به سمت آسمان صعود می‌کند، به این معنا که باید از مشکلات و آلام خود عبور کند و به بالندگی برسد.