شمارهٔ ۶۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالتی از شمع می‌پردازد که در آتش می‌سوزد و از خود عسل (انگبین) رها می‌کند. شمع در تلاش است که با زبانش آتش را حس کند و سوال می‌کند که چرا اینچنین دراز شده است. این تصویر، نمادی از رنج و تحمل در برابر آتش و تغییرات است.