شمارهٔ ۶۹ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بس شب که چو شمع با سحر باید بُرد
در هر نفسی سوزِ دگر باید بُرد
عمری که بدو چو شمع امیدی نیست
هم بر سر پای می بسر باید بُرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس ناامیدی و درد در زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید در شب باید مانند شمع بسوزیم و در طول روز همواره سوز و درد را تحمل کنیم. او به این نکته اشاره می‌کند که در زندگی هیچ امیدی وجود ندارد و باید با این حال و روز، به زندگی ادامه دهیم.