نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۰ عطار

عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

شمعی که ز سوز خویش بر خود بگریست

این خنده به سر بریدنش باری چیست

در عشق چو شمعِ مرده میباید زیست

پس در همه کس چو شمع روشن نگریست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف حالتی از شمع می‌پردازد که از سوز خود می‌گرید. این تصویر نشان‌دهنده غم و اندوه است. شاعر به بیان عشق می‌پردازد و می‌گوید که انسان باید مانند شمع مرده زندگی کند. او همچنین به اهمیت نور و روشنی در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که باید در دیگران به دنبال روشنایی بود.