شمارهٔ ۸۱ عطار
عطار نیشابوری / باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای شمع! برو که سوختن حدّ من است
مقبول نیی که سوز تو ردّ من است
تو میسوزی به درد و من مینالم
پس سوز نه برقدّ تو بر قدّ من است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به حسرت و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که شمع (نماد عشق) باید برود، زیرا سوختن او به حد تحمل شاعر رسیده است. سوز و درد شمع برای او قابل قبول نیست و او بیشتر به حال خود می‌نالد تا به حال شمع. در نهایت، او می‌گوید که سوز شمع به او ربطی ندارد و بیشتر به حال خود اهمیت می‌دهد.