شمارهٔ ۸۴ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شمعی به انسان می‌گوید که چون از خودم کم شدم، می‌خواهم غم و اندوه خود را به عنوان آرزو به جا آورم. ای کاش هر لحظه سرم را می‌بریدی تا بتوانم در زانوی خود در غم‌های درونم بنشینم.