شمارهٔ ۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به این معناست که وقتی ما واقعاً وجود خود را درک کرده و آن را نشان دهیم، دیگران نمی‌توانند ما را نادیده بگیرند. هرچند ممکن است فرد دیگری در آن لحظه خود را نادیده بگیرد، اما در واقع او وجودی دارد که ممکن است خود را نبیند.