شمارهٔ ۴۳ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به بی‌خود شدن بشر از حقیقت و غفلت او از خود می‌پردازد. او به افرادی که در خواب و هوس به سر می‌برند اشاره کرده و بیان می‌کند که هیچ‌کس به ارزش و مقام واقعی انسان‌ها توجه نمی‌کند. همه در غفلت و بی‌خبری هستند و به همین خاطر از حقیقت وجودشان دور مانده‌اند.