شمارهٔ ۴۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساس عمیق و درونی شاعر نسبت به بی‌قراری و درد اوست. او می‌گوید که هر روز احساس حجاب و فاصله بیشتری دارد و این درد او حتی از قطره‌های باران نیز بیشتر است. در انتها، شاعر به مفهوم وجودی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از جایی که او هست تا جایی که به آن تعلق دارد، آنقدر فاصله وجود دارد که نمی‌توان آن را با عددی محدود کرد. در مجموع، اشعار نشان‌دهنده‌ی عشق و longing عمیق شاعر است.