شمارهٔ ۶۵ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و احساس ذرات کوچک می‌پردازد. هر ذره احساس می‌کند که صرفاً یک قطره از دریا است و خود را فردی مستقل نمی‌داند. در واقع، این شعر به ارتباط و یکی بودن همه‌چیز در خلقت اشاره دارد؛ هر ذره به نوعی فریاد می‌زند که تنها یک ذره نیست، بلکه بخشی از یک کل بزرگتر است.