شمارهٔ ۸۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از زیبایی و نور خورشید سخن می‌گوید که چهره‌اش درخشان و روشن است. این تابش نور به جان شاعر رسیده و بر بدن او تأثیر گذاشته است. دیگران از او می‌پرسند که ابتدا چه حسی داشته و حالا چه احساسی دارد. شاعر بیان می‌کند که با از دست دادن خود، نور و وجود آن خورشید بر او تابیده است و او را تحت تأثیر قرار داده است.