شمارهٔ ۱۷ عطار
عطار نیشابوری / باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل از می عشق مست میپنداری
جان شیفتهٔ الست میپنداری
تو نیستی و بلای تو در ره عشق
آنست که خویش، هست میپنداری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این موضوع اشاره دارد که عشق و شیدایی باعث می‌شود انسان دچار خودگمانی و توهم شود. شاعر می‌گوید که عاشق نباید خود را بالاتر از آنچه هست ببیند و به اشتباه تصور کند که در مسیر عشق مستقل و بی‌نیاز است. این عشق به او این توهم را می‌دهد که خود را در مقام است می‌پندارد.