شمارهٔ ۲۰ عطار
عطار نیشابوری / باب نهم: در مقام حیرت و سرگشتگی / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زانگه که بقا روی نمودست مرا
هر لحظه تحیری فزودست مرا
از بود و نبود من چه سودست مرا
چون میبندانم که چه بودست مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به حالتی از تحیر و سرگشتگی اشاره می‌کند. او با دیدن زیبایی و بقای خود، در هر لحظه بیشتر دچار حیرت می‌شود و به این می‌اندیشد که وجود و عدم او چه فایده‌ای دارد. همچنین، درک آنچه که بوده، برایش دشوار است و از این وضعیت دچار سردرگمی شده است.