شمارهٔ ۳۷ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از احساس تنهایی و سرگشتگی خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که امروز هیچ اثری از دوستانش ندارد و از اوضاع و احوال جهان خبری نیست. همچنین، او با وجود این که در درون احساس خوشحالی می‌کند، اما به نظر می‌رسد که این خوشحالی بی‌معنی است و ترس و سردرگمی بیشتری از دیگران دارد.