شمارهٔ ۴۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از مخاطب می‌خواهد که مانند او، یعنی یک انسان بی‌سر و پای، فردی بدون جایگاه و خویشتن را به نمایش بگذارد. او به دنبال هم‌نوعی است که در این دایره بی‌معنا و بی‌سر و سامان زندگی به‌سر ببرد. این ابیات به نوعی احساس تنهایی و بی‌هویتی شاعر را بیان می‌کند.