بخش ۲۸ - فی الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر داستانی از اصمعی را روایت می‌کند که در راهی در حال حرکت است و مردی را می‌بیند که مشغول کار است. او با نفسش سخن می‌گوید و خود را از کارهای حقیر و زشت آزاد می‌داند. اصمعی به او تذکر می‌دهد که نباید چنین سخنانی را در مورد خود بگوید، زیرا کار کردن و خدمت به دیگران ارزشمندتر از سخن گفتن از آزادگی است. در نهایت، مرد اشاره می‌کند که حتی اگر در شرایط بدی باشد، افتادن در برابر کسی که به دیگران خدمت می‌کند، بهتر از ایستادن در برابر فردی مانند اوست.