بخش ۵ - الحكایة و التمثیل عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

حکیمی در حال تفکر بود که به سرگین و گورستانی رسید. او با صدای بلند گفت که مردم باید قدر نعمت‌ها را بدانند و تعجب کرد که چگونه کسی با چنین نفسی، می‌تواند به خداوند نزدیک باشد. او به زشتی‌های دنیا اشاره کرد و گفت که ریشه‌ی این زشتی‌ها از خبث نفس انسان‌هاست، در حالی که می‌تواند خداوندی هم داشته باشد. هر انسانی باید این حقیقت را در درون خود بیابد، اما در عین حال، خود را همچون فرعون نشان می‌دهد.