بخش ۱۲ - الحكایة و التمثیل عطار
عطار نیشابوری / بخش بیست و هفتم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
بود مجنونی نکردی یک نماز
کرد یک روزی نماز آغاز باز
سایلی گفتش که ای شوریده رای
گوئیا خشنودی امروز از خدای
کاین چنین گرمی بطاعت کردنش
سر نمیپیچی ز فرمان بردنش
گفت آری گرسنه بودم چو شیر
چون مرا امروز حق کردست سیر
میگزارم پیش او نیکو نماز
زآنکه او با من نکوئی کرد ساز
کار گو چون مردمان کن هر زمان
تا کنم من نیز هم چون مردمان
عشق میبارد ازین شیوه سخن
خواه تو انکار کن خواهی مکن
شرع چون دیوانه را آزاد کرد
تو به انکارش نیاری یاد کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، مجنون به نماز خواندن پرداخته و به سائل می‌گوید که امروز به خاطر سیر شدنش از حق، نیت نماز کرده است. او به سائل توضیح می‌دهد که باید بنده خدا را همانند دیگران اطاعت کند و خود را به شیوه عشق به او نزدیک کند. در انتها، به آزادی دیوانه‌وار شرع اشاره می‌کند و می‌گوید که مهم این است که از این عشق و اطاعت غافل نشود، چه کسی آن را انکار کند یا نه.