بخش ۱۴ - در تواضع و صحبت درویشان عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت رفاقت با درویشان و خودداری از غیبت آنها اشاره دارد. نویسنده توصیه می‌کند که اگر عقل و دانش دارید، باید درویش باشید و با آنها همنشینی کنید. محبت به درویشان را کلید بهشت می‌داند و دشمنی با آنها را مستحق لعنت. همچنین می‌گوید که انسان باید از دنبال‌کردن دنیا و لذت‌های آن پرهیز کند و به یاد خدا باشد. او به ناپایداری زندگی دنیا اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که انسان‌ها نباید از آخرت غافل شوند و باید در برابر بلاها صبر کنند و از نعمت‌ها شکرگزار باشند.