بخش ۵۳ - در بیان ورع عطار
عطار نیشابوری / پندنامه / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
در ورع ثابت قدم باش ای پسر
گر همی خواهی که گردی معتبر
خانهٔ دین گردد آباد از ورع
لیک می‌گیرد خرابی از طمع
هر که از علم ورع گیرد سبق
دور باید بودنش از غیر حق
ترسکاری از ورع پیدا شود
هر که باشد بی ورع رسوا شود
با ورع هر کس که خود را کرد راست
جنبش و آرامش از بهر خداست
آنکه از حق دوستی دارد طمع
در محبت کاذبش دان بی ورع
چیست تقوی ترک شهوت و حرام
از لباس و از شراب و از طعام
هرچه افزونست اگر باشد حلال
نزد ارباب ورع باشد وبال
چون ورع شد یار با علم و عمل
حسن اخلاصت بباید بی خلل
ناگهان ای بنده گر کردی گناه
توبه کن درحال و عذر آن بخواه
چون گناهت نقد آید در وجود
توبهٔ نسیه ندارد هیچ سود
در انابت کاهلی کردن خطاست
بر امید زندگی کان بی وفاست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت ورع و تقوا در زندگی اشاره دارد. شاعر به جوانان توصیه می‌کند که با ورع و پرهیزگاری زندگی کنند تا در دین و دنیا معتبر شوند. او می‌گوید که طمع و دنیاطلبی باعث خرابی و رسوایی می‌شود و تنها کسانی که از علم و ورع بهره‌مندند، از غیر حق دور می‌مانند. تقوا به معنای ترک شهوت و حرام است و حتی چیزهای حلال نیز اگر بیش از حد مصرف شوند، می‌توانند زیان‌آور باشند. در پایان، شاعر بر لزوم توبه و پشیمانی از گناهان تأکید می‌کند و هشدار می‌دهد که امید به زندگی دنیوی نباید باعث غفلت از حقیقت شود.