بخش ۵۹ - در بیان علامتهای بخیل عطار
عطار نیشابوری / پندنامه / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
سه علامت ظاهر آمد در بخیل
با تو گویم یاد گیرش ای خلیل
اولا از سایلان ترسان بود
وز بلای جوع هم لرزان بود
چون رسد در ره بخویش و آشنا
بگذرد چون باد و گوید مرحبا
نبود از مالش کسی را فایده
کم رسد با کس ز خوانش مایده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف ویژگیهای بخیل میپردازد. شاعر میگوید که بخیل از درخواستهای دیگران ترس دارد و از گرسنگی هم نگران است. زمانی که در کنار آشنایان خود قرار میگیرد، به سرعت عبور میکند و تنها سلام میکند. همچنین، مال و دارایی او هیچ نفعی برای دیگران ندارد و معمولاً نمیخواهد که آن را با کسی تقسیم کند.