بخش ۶۸ - و له ایضاً عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چهره محبوبش تشبیه می‌کند، او را مانند ماه می‌بیند. همچنین به رنگ سبز طبیعت که در ترکیب با خط سیاه بینایی اوست اشاره می‌کند. در پایان، شاعر با نماد سرکه و باد غرور، حالتی از فخر و متانت را به تصویر می‌کشد و از واقعیت‌های زندگی، از جمله خاک و مسیرهای زندگی، سخن می‌گوید.