بخش ۳۰ - چو گلشه سوی شام شد مستمند عیوقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گلشاه به شام می‌رود و پدرش یک گوسفند می‌آورد. برای پنهان کردن سر گوسفند، آن را زود می‌برد و در کرباس می‌پیچد. سپس به خواب می‌رود و در شب، صدای فریاد و ناله‌ای از خیمه بلند می‌شود. پدر گلشاه با همسرش به حالت پریشانی می‌گوید که هوش گلشاه را بریده‌اند. همه مردم اطراف جمع می‌شوند و با اشک و ناله، تسکین می‌دهند. گلشاه را در گوری می‌گذارند و گوسفند را هم در کنار او دفن می‌کنند. مردم به شدت غمگین شده و به نوحه‌سرایی می‌پردازند، دل‌هایشان پر از درد و اندوه می‌شود.