شمارهٔ ۱۱۴ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل درباره وجود و ماهیت انسان اشاره دارد. شاعر به نقش خطا و نقص در زندگی می‌پردازد و بیان می‌کند که ذات انسان، حتی با وجود اشتباهات، نادرست نیست. در عین حال، انسان هم جان‌بخش است و هم جان‌ستان، به این معنا که می‌تواند به دیگران زندگی و انرژی ببخشد و در عین حال خود نیز از دیگران می‌گیرد. به نوعی، شاعر بر اهمیت بخشندگی و سخاوت در زندگی تأکید دارد، حتی در شرایطی که اشتباهات وجود دارد.