رباعیات — دیوان اشعار آذر بیگدلی

Name: رباعیات — دیوان اشعار آذر بیگدلی
Author: آذر بیگدلی

آذر بیگدلی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — در صبحدمی که کردمی نافله ها
شمارهٔ ۷ — از تو، دل غم کشیده دارد گله ها
شمارهٔ ۸ — دور از تو شبی در اثر زاری‌ها
شمارهٔ ۳ — طوفان، سرو سر کرده ی اصحاب وفا
شمارهٔ ۴ — امروز چو عارت آید از صحبت ما
شمارهٔ ۲ — آن مرغ، که ناله همنفس بود او را
شمارهٔ ۱ — تا دیدمت ای شمع شب افروز، مرا
شمارهٔ ۵ — ای اهل وطن! آرزوی روی شما
شمارهٔ ۱۰ — مرغ دل من، که بود دست آموزت؛
شمارهٔ ۱۲ — باد سحری، ز مرغزاری برخاست؛
شمارهٔ ۹ — بگداخت تنم ز آتش تب امشب
شمارهٔ ۱۱ — گر جز تو کسی دل مرا برد رواست
شمارهٔ ۱۳ — ای اهل هوس، عشق شماری دگر است
شمارهٔ ۱۴ — ما را شب هجر، سینه سوداخیز است
شمارهٔ ۱۵ — از هجر، مرا هم مژه گوهر پوش است
شمارهٔ ۱۶ — حالم ز غم هجر، چه ناخوش حال است
شمارهٔ ۲۴ — تو میروی و نگاه من از پی تست
شمارهٔ ۲۱ — این باغ، سر کروی نگاری بوده است؛
شمارهٔ ۲۲ — هادی که ازو زمانه را آبادی است
شمارهٔ ۲۳ — ز آن عهد که بستیم بهم ای بت مست
شمارهٔ ۱۸ — از گل بسته است دسته، کاین روی من است!
شمارهٔ ۱۷ — کوی تو، که رشک گلستان ارم است
شمارهٔ ۱۹ — گل بر سر هم ریخته، کاین روی من است!
شمارهٔ ۲۰ — امشب که مرا بر آستانت راه است
شمارهٔ ۳۲ — حاجی زجاجی که ز دین ساز نداشت
شمارهٔ ۳۰ — از سعی تو، دل بسته ی زنجیر تو نیست
شمارهٔ ۲۸ — برخاسته این شاخ انار، از گل کیست؟!
شمارهٔ ۲۷ — خالی، که چو داغ لاله در سینه ی اوست
شمارهٔ ۲۶ — ای دوست! که از دوستیت با دل خوست
شمارهٔ ۳۱ — چون تیر قلم گرفت و دفتر برداشت
شمارهٔ ۲۵ — پیکی آورد پوستینی از دوست
شمارهٔ ۲۹ — ساقی! می از آب زندگانی کم نیست!
شمارهٔ ۳۵ — چون دید جداییش مرا خواهد کشت
شمارهٔ ۳۶ — چشمم، که نه ز آن بزم خواهد خفت
شمارهٔ ۳۴ — هر بار که سرگردان ز من یار گذشت
شمارهٔ ۳۹ — امشب، مهی از شهر بهامون میرفت
شمارهٔ ۳۸ — این دل، سر راهی بنگاری نگرفت
شمارهٔ ۳۷ — در جان، از داغ عشق، سوزم بگرفت
شمارهٔ ۴۰ — از عشق، سخن به بوالهوس نتوان گفت؛
شمارهٔ ۳۳ — آذر که مدام شکوه از خوی تو داشت
شمارهٔ ۴۱ — قاصد که ازو به من خبر هیچ نگفت
شمارهٔ ۴۲ — ای خون دل پیر و جوان خورد دلت!
شمارهٔ ۴۵ - ماده تاریخ (۱۱۷۶ ه.ق) — در عهد کریم خان، شه ملک قباد
شمارهٔ ۴۷ — در تن، نفسی جان غمین، بیتو مباد
شمارهٔ ۴۶ — هجر تو نصیبم ای دل افروز مباد
شمارهٔ ۴۸ — ایزد، همه عمر کامرانیت دهاد
شمارهٔ ۴۳ — ای برده ز مهر تاب، ماه علمت
شمارهٔ ۴۴ — گر از تو نهان، کس آید اندر کویت
شمارهٔ ۵۰ — آن کس که بچرخ، نقش اختر بندد
شمارهٔ ۵۲ — جان رفت و، دل از تو باز دردی دارد؛
شمارهٔ ۵۳ — امشب که ز وصلم به طرب می‌گذرد
شمارهٔ ۵۱ — دیدم گلکی بصد دهان میخندد
شمارهٔ ۴۹ — شاها بروادت بجهان داد زیاد
شمارهٔ ۵۶ — از خواب سیه روز تو، چون شب خیزد؛
شمارهٔ ۵۴ — در کوی بتان، گاه نفس میگیرد؛
شمارهٔ ۵۵ — وقت است بهار، باغ و راغ افروزد؛
شمارهٔ ۵۷ — نایی ز نوا فتاده، تا نی برسد!
شمارهٔ ۶۴ — گفتی: ز کسیت کینه در سینه نماند
شمارهٔ ۶۰ — ترکی که مرا برده ی خود میداند
شمارهٔ ۶۲ — هاروت، بجزع چشم بندت ماند!
شمارهٔ ۶۱ — ای کاسلامت، بکافریها ماند؛
شمارهٔ ۵۹ - ماده تاریخ (۱۱۷۵ ه.ق) — صهبا، ز زکامش مژه چون پرنم شد؛
شمارهٔ ۶۳ — عقلی که، حذر کنم ز خوی تو نماند!
شمارهٔ ۵۸ — چون کار نظر بپاک بینی برسد
شمارهٔ ۷۰ — یاران که، ز دلتنگی من، تنگ دلند؛
شمارهٔ ۶۷ — رفت آن کاغیار دشمن بودند
شمارهٔ ۷۱ — تو شاه و شهانت ز هواخواهانند
شمارهٔ ۶۵ — ای دوست، اسیران تو یک یک رفتند؛
شمارهٔ ۶۸ — در عشق تو، آنان که به،هم نفسند
شمارهٔ ۶۹ — خود را گیرم که آشنا با تو کند؟!
شمارهٔ ۶۶ — ایشان که قرار سینه ریشان بردند
شمارهٔ ۷۲ — دونان، اگرت دونان بدریوزه دهند؛
شمارهٔ ۷۶ — وقت است که گل قدم سوی باغ نهد
شمارهٔ ۷۷ — از کوی تو چون باد صبا می‌آید
شمارهٔ ۷۹ — ای فوج طبیب را بدوزخ قائد
شمارهٔ ۷۳ — از کوزه شکسته یی گرت بوزه دهند
شمارهٔ ۷۴ — غارتگر جان، ز چشم من برد دو رود؛
شمارهٔ ۷۵ — ای بیخبر از خدا، گر آیی، چه شود؟!
شمارهٔ ۷۸ — پیکی که ز کوی یار ما می‌آید
شمارهٔ ۸۰ — زآن کوی، جواب نامه ی ما ناید
شمارهٔ ۸۷ — پیمانه ی ما پر از شراب اولیتر
شمارهٔ ۸۸ — ای رفته سوی خلد، ز دامان پدر
شمارهٔ ۸۴ — سلخ شعبان، میم بدریوزه رسید
شمارهٔ ۸۱ — برف آمده و بیخته کافور به بید
شمارهٔ ۸۲ — تا در غم جانان، به لبم جان نرسید؛
شمارهٔ ۸۳ — دردی که به پای جبهه‌سای تو رسید
شمارهٔ ۸۶ — میخانه، ز کارگاه مانی خوشتر
شمارهٔ ۸۵ — با گل میگفت بلبلی زار و نزار
شمارهٔ ۹۶ — زآن د رچو روم، عاشق زاری کم گیر؛
شمارهٔ ۹۰ — امشب دارم بجان ز تن سوز دگر
شمارهٔ ۹۳ — آذر! آن شوخ را در اندیشه نگر!
شمارهٔ ۹۱ — این پرده که نقش چین خجل کرده نگر
شمارهٔ ۹۵ — ای جود تو از ابر برآورده نفیر
شمارهٔ ۸۹ — ز آزردن جان خسته جانی بگذر
شمارهٔ ۹۲ — آذر! دو جهان بدرگهش بنده نگر!
شمارهٔ ۹۴ — چل سال، براه عاشقی کردم سیر
شمارهٔ ۹۹ — هر مرغ که نامه ی من از تیهو و باز
شمارهٔ ۱۰۰ — در کنج خرابه بر حصیری دو سه گز
شمارهٔ ۹۸ — شب بیتو چو باشم، سحرم ناید باز
شمارهٔ ۱۰۱ — جویم هر روز شب، که کاهد این سوز
شمارهٔ ۹۷ — از غالیه خاک این چمن بیخته گیر
شمارهٔ ۱۰۳ — شبها دارم از آن مه مهر فروز
شمارهٔ ۱۰۴ — امشب ز مه رخت شبم مهر افروز
شمارهٔ ۱۰۲ — تا کی شب و روز و روز، شب از سر سوز
شمارهٔ ۱۰۷ — خسرو، کآراست ملک چون روی عروس
شمارهٔ ۱۱۲ — خوش آنکه ز وصل تو شبی بالم خوش
شمارهٔ ۱۰۵ — یاری که بود دردم ازوف درمان نیز
شمارهٔ ۱۱۰ — یاری کامروز نقد دل باختمش
شمارهٔ ۱۰۶ — تن ز آتش غم، چو عود می بین و مپرس
شمارهٔ ۱۰۸ — جانم ز تو شد تباه، افسوس افسوس!
شمارهٔ ۱۰۹ — یا رب مپسند کعبه گردد ناووس
شمارهٔ ۱۱۱ — یار آمد و، جان برایگان میدهمش
شمارهٔ ۱۱۷ — روز وصلت، شد آتش افروز فراق!
شمارهٔ ۱۱۸ — گفتم: گویم درد غم اندوز فراق
شمارهٔ ۱۱۹ — شادیم، مدام از غم دلکش عشق
شمارهٔ ۱۱۳ — امشب مهم آمد، نه چنان فاش که دوش
شمارهٔ ۱۱۵ — بوی گل خود میشنوم از گل باغ
شمارهٔ ۱۱۶ — شد ماه سخن نهفته آذر ز کلف
شمارهٔ ۱۲۰ — ای بسته در صلح و گشاده در جنگ
شمارهٔ ۱۱۴ — نقشی زخطا نبسته کلک تو زخط
شمارهٔ ۱۲۷ — دلدار ز جور کام مشکل دهدم
شمارهٔ ۱۲۸ — در گلشن روزگار میگردیدم
شمارهٔ ۱۲۲ — آن چارده ساله ماه، کز غنج و دلال
شمارهٔ ۱۲۵ — ز آن شب که رخت دیده، گلت چیدستم
شمارهٔ ۱۲۳ — ای شوخ! فراق تو کشیدن مشکل
شمارهٔ ۱۲۶ — بس شب بلب آه سینه سوز آوردم
شمارهٔ ۱۲۴ — عید است، مگردان صنما روی ز گل
شمارهٔ ۱۲۱ — ای خواجه، چه میگریزی از من مه و سال؟!
شمارهٔ ۱۳۱ — در کوی تو، دلباخته ها می بینم
شمارهٔ ۱۳۳ — چون گشت بخیر عاقبت کار نعیم
شمارهٔ ۱۳۲ — چون رخت ازین سرای شش گوشه بریم
شمارهٔ ۱۳۰ — ای محرم خلوت ومه انجمنم
شمارهٔ ۱۳۵ - ماده تاریخ (۱۱۸۶ه.ق) — چون صدر جهان ازین جهان شاد چنان
شمارهٔ ۱۳۴ — وقت است ز باغ نکهت گل شنویم
شمارهٔ ۱۳۶ — چند ای ظالم! بهر فریب دگران
شمارهٔ ۱۲۹ — گر در باغم، ز باغبان ناز کشم
شمارهٔ ۱۳۸ — جمشیدی و جام تو شکستن نتوان!
شمارهٔ ۱۳۹ — ای در هوس روی تو، روشن رایان!
شمارهٔ ۱۴۰ — ای دوست! چراغ مهر خاموش مکن
شمارهٔ ۱۴۳ — ای سوخته از هزار فرسخ دل من!
شمارهٔ ۱۴۱ — خوش آنکه بگوش تو رسد یا رب من
شمارهٔ ۱۴۴ — دل خواست ز خلق و خون شد از غم دل من
شمارهٔ ۱۳۷ — آن دوست که دشمن است با دوست همان
شمارهٔ ۱۴۲ — ای آنکه سر کوی تو شد منزل من
شمارهٔ ۱۵۰ — بشکافته دوست بر تنم پوست ببین!
شمارهٔ ۱۵۱ — آن زلف، که صید مرغ دل کرده ز چین
شمارهٔ ۱۴۵ — آن کس که براز عشق شد محرم من
شمارهٔ ۱۵۲ — شاها!تا کی پیاده ماند فرزین؟!
شمارهٔ ۱۴۹ — در دل آهم شعله فروز است ببین!
شمارهٔ ۱۴۷ — این طاس مصفی که بود آینه گون
شمارهٔ ۱۴۶ — دی دست نگارین بت سیمین تن من
شمارهٔ ۱۴۸ — آه از حسنین، کز جهان شیون و شین
شمارهٔ ۱۵۵ — ای من ز جفا جسته جدایی از تو
شمارهٔ ۱۵۶ — از کین چکند تا بدل ما دل تو؟!
شمارهٔ ۱۵۸ — جز در دل من گذر ندارد غم تو
شمارهٔ ۱۵۹ — صحبت چه شود گرم میان من و تو
شمارهٔ ۱۵۷ — گفتم: بدلی نکرده یاری دل تو
شمارهٔ ۱۵۳ — شد زلزله یی، که نیست شد هست زمین
شمارهٔ ۱۶۰ — گفتم: یار است پای من در گل از او!
شمارهٔ ۱۵۴ — یا رب! یکی از عباد زورآور تو
شمارهٔ ۱۶۷ — آن شوخ کزو دور شبی خفتم،نه
شمارهٔ ۱۶۶ — امروز چو گل شکفته باشیم همه
شمارهٔ ۱۶۲ — جار جنبم گر ندهد جاریه به
شمارهٔ ۱۶۸ — عید است چه مانده ای صباحی بسرای؟!
شمارهٔ ۱۶۴ — ای باخته نرد دلبری با زهره
شمارهٔ ۱۶۱ — سویم بفرست گاه پیغامی و گاه
شمارهٔ ۱۶۳ — ای کشته ی امروز تو، فردا زنده؛
شمارهٔ ۱۶۵ — نه روی گله دارم و نه رای گله
شمارهٔ ۱۷۲ — گفتی: ز رخم چرا نظر پوشیدی؟!
شمارهٔ ۱۷۳ — دوشم دل برد، شاهد بازاری
شمارهٔ ۱۷۴ — رویی که کله ز مه رباید داری!
شمارهٔ ۱۷۱ — قاصد!دلم از حرف وفا خوش کردی
شمارهٔ ۱۷۶ — من مفلسم و، تو کیمییا ای ساقی!
شمارهٔ ۱۷۰ — از دور فلک که باخت لعب عجبی
شمارهٔ ۱۷۵ — دارم ز فراق ماه مهر افروزی
شمارهٔ ۱۶۹ — لرزان من و خواجه دوش از سردی دی
شمارهٔ ۱۷۷ — وقت است ز هر سو شکفد روی گلی
شمارهٔ ۱۸۰ — آذر! که چو من مانده جدا از وطنی!
شمارهٔ ۱۷۸ — ز آن پیش که، شمع مهرش افروختمی
شمارهٔ ۱۷۹ — خوش آنکه چو یاد از اسیریم کنی
شمارهٔ ۱۸۲ — فردا چو بنامه ی سیاهم بینی
شمارهٔ ۱۸۳ — با کس سخنان ناپسندیده مگوی!
شمارهٔ ۱۸۱ — من بیتو دریده هر نفس پیرهنی
شمارهٔ ۱۸۴ — در کوچه ی عشق، پای در گل ننهی!
شمارهٔ ۱۸۵ — هنگامه ی ناز، تا بکی ساز دهی؟!