دوبیتی شمارهٔ ۱۳۴ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این چند خط شاعری، شخص از خداوند درخواست می‌کند که او را در زمان بی‌خانمانی و تنهایی، به یاد بیاورد و مطمئن شود که او تنها نیست. احساس طرد شدن و ناامیدی در این شعر به وضوح احساس می‌شود و شاعر به نوعی از خداوند می‌خواهد که او را در کنار خود داشته باشد، حتی زمانی که دیگران او را طرد کرده‌اند.