دوبیتی شمارهٔ ۲۱۲ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود در شب‌های تنهایی و دوری صحبت می‌کند. او بر روی بالش خود دراز کشیده و همچون نیی در حال ناله است. به جای اشک، از چشمانش شعله‌های آتش درمی‌آید که نشان‌دهنده‌ی شدت درد و فقدان اوست.