دوبیتی شمارهٔ ۲۲۵ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر،‌ شاعر احساس دلشکستگی و غم را به تصویر می‌کشد. او خود را به مرغی می‌ماند که پایش شکسته و نمی‌تواند پرواز کند، و همچنین به کشتی‌ای تشبیه می‌کند که در کنار دریا از حرکت باز مانده است. صدایی که از او برمی‌آید مانند صدای یک تار پاره است که دیگر نمی‌تواند نواخته شود. این تصویرها بیانگر احساسی عمیق از ناکامی و بی‌تابی هستند.