دوبیتی شمارهٔ ۲۲۶ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا گوینده از درد دل و بی‌پناهی خود سخن می‌گوید. قضا و قدر به او می‌فهماند که دردش درمانی ندارد و اگر هم ثروتی نداشته باشد، حداقل جانش را دارد که آن هم بی‌فایده است. این احساس ناامیدی و از دست دادن امید درک می‌شود.