دوبیتی شمارهٔ ۲۶۹ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و اندوه خود می‌گوید که هر روز و شب در کوی محبوبش اشک می‌ریزد و می‌خواهد از دل شکسته‌اش جویی از اشک جاری کند. او همچنین احساس می‌کند که در دنیای بزرگ، به جای گل، خار در زندگی‌اش وجود دارد و به نوعی از بی‌طالع بودن خود در این باغ جهان شاکی است.