دوبیتی شمارهٔ ۳۰۸ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به بیان این مفهوم می‌پردازند که زندگی انسان‌ها گذرا و موقتی است. جهان مانند یک کتاب است و مردم همچون مهمانانی هستند که به آن وارد می‌شوند. شادی و زیبایی (گل) امروز ممکن است به زودی به زوال و غم (خزان) تبدیل شود. همچنین، اشاره به گور به عنوان پایانی برای همه چیز دارد، و در نهایت بیان می‌کند که این وضعیت، بی‌خانمان بودن (بی‌پناهی) زندگی را نشان می‌دهد.