دوبیتی شمارهٔ ۳۰۹ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش خداوندی می‌پردازد که جایی ندارد و مکانش لامکان است. او زیبایی و صفا را به موجودات هدیه می‌دهد و روز و شب و آفرینش را به وجود می‌آورد. همچنین، هر انسانی را روزی می‌دهد و مراقب بندگانش است.