شمارهٔ ۵۶ - جهل عوام ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قصاید / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
این عامیان که در نظر ما مصورند
هر روز دام کینه به ما بر بگسترند
ما پاسدار دین و کتاب پیمبریم
وینان عدوی دین و کتاب پیمبرند
دین نیست اینکه بینی در دست این گروه
کاین مفسده است و این دنیان مفسدت‌گرند
وین رسم پاک نیست که دارند این عوام
کاین بدعت است و این سفها بدعت‌آورند
از ایزد و نبی نشناسند جز دو حرف
کاینان اسیر گفته ی بابند و مادرند
گویی چرا یکی است خدا، یا رسول کیست
اینان ز مادر و ز پدر حجت آورند
افلاک در نبشته کمال پیمبری
وینان به کارنامه ی شق‌القمر درند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که به ظاهر مذهبی و پیرو دین هستند، اما در واقع تنها به دنبال جدل و کینه‌ورزی هستند. شاعر خود را پاسدار دین و قرآن معرفی می‌کند و بر این باور است که این افراد به دین و پیامبر آسیب می‌زنند. او بیان می‌کند که دین واقعی را نمی‌توان در دست این عوام دینی دانست، چرا که آنها تنها به بدعت‌ها و افکار سطحی امکان‌پذیر در دین وابسته‌اند. شاعر از ساده‌اندیشی و عدم درک عمیق این افراد نسبت به مفهوم خدا و پیامبر انتقاد می‌کند و تأکید دارد که آنها از اصل دین بی‌خبرند و تنها اسیر تفکرات سطحی خود هستند.