شمارهٔ ۹۴ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
بر سبزه نشست بلبل و قمری
باید می سرخ چون گل حمری
آری می سرخ درخور است از آنک
بر سبزه نشست بلبل و قمری
آن سرخ مِیی که گَرْش بربویی
نشناسی‌اش از بنفشهٔ برّی
آن می که سحابش اندرون بینی
رخشنده‌تر از ستارهٔ شعری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با تصویرسازی از بلبل و قمری که بر سبزه نشسته‌اند، به وصف می سرخ می‌پردازد. می که با گل حمری (گل سرخ) مقایسه شده، به طرز زیبایی توصیف می‌شود. شاعر می‌گوید که این می سرخ آن‌قدر زیبا و خاص است که حتی اگر آن را بو کنی، نمی‌توانی آن را از بنفشه تشخیص دهی. او همچنین اشاره می‌کند که این می به قدری جالب است که درونش مانند ابر درخشان است و درخشش آن از ستاره‌ای در شعر بیشتر است.