شمارهٔ ۱۰۷ - در وقعهٔ مهاجرت آزادی‌خوآهان به قم و شکستن دست بهار ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
فعل در راستی گواهم بس
راست گفتم همین گناهم بس
گفتم از راستی بزرگ شوم
در جهان این یک اشتباهم بس
ترک سرکرده‌ام به راه وطن
دست در آستین گواهم بس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به صداقت و راستگویی خود اشاره می‌کند و از اشتباهاتش در زندگی می‌گوید. او می‌فهمد که گناه او در تلاش برای بزرگ شدن از طریق راستگویی، این است که به درستی رفتار نکرده است. در نهایت، او از ترک وطن و دشواری‌هایی که در این راه با آن مواجه است، صحبت می‌کند و به گواهی خود در این مسیر اشاره می‌کند.