شمارهٔ ۱۰۵ - دل خودکامه ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر آرزو دارد که جزء افرادی باشد که با مشکلات و سختی‌های زندگی سازگارند و به راحتی به خوشی‌ها می‌چسبند. او از افرادی که به‌سرعت به خوشی‌ها گرایش دارند، یاد می‌کند و خود را از کسانی می‌داند که به خودخواهی و خودکامگی اعتقادی ندارد. او به خوبی‌ها توجه دارد، اما نمی‌تواند با این خودخواهی که در دلش وجود دارد، سازگار باشد. در نهایت، او خود را به عقابی تشبیه می‌کند که یا باید در کنار پادشاهان باشد یا در قفس محبوس شود. او زندگی را بی‌ارزش می‌داند جز لحظاتی که در سایه اسب می‌گذرد.