شمارهٔ ۱۳۷ - قطعهٔ الحاقی در پاسخ فانی سمنانی ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)
فانی، کز زادن چنو سخن آرای
مادر ایام شد عقیم و سترون
خوشا زین چامهٔ بدیع که باشد
باغی پر یاسمین و خیری و سوسن
هر ورقی را کزو دو بیت نگاری
گردد بیغارهٔ پرند ملوّن
دیدم ازین یک قصیده پاکی طبعش
دید توان نور آفتاب ز روزن
لیک من و فانی‌ایم بندهٔ ناصر
آنکه سروده است این چکامهٔ متقن
«دیر بماندم در این سرای کهن من»
«تا کهنم کرد صحبت دی و بهمن»
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، فانی به زیبایی و غنای زبانی اشاره دارد و از مادر ایام (زمان) سخن می‌گوید که عقیم و نازاست. او به دلیلی که در هر ورق (صفحه) دو بیت از اشعار را می‌توان دید، از زیبایی آنها لذت می‌برد. فانی مدعی است که او و دیگران (ناصر) بنده‌ایم که این اشعار زیبا را سروده‌اند، و خود را در این فضای کهن و قدیمی در شرایط خاصی می‌بیند، به گونه‌ای که گذشته‌ها (دی و بهمن) بر او تأثیر گذاشته‌اند.