نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴۲ - ابر و شفق ملک‌الشعرا بهار

ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

کربم و باذل ابری برآمد از بر کوه

بغارتیده همه بار خانهٔ عمان

صلای داد و جبین برگشاد و کرد نثار

به‌دشت گوهر سیراب و بر افق مرجان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به توصیف یک وضعیت طبیعی زیبا و بحرانی اشاره دارد. باران ابری که از کوه‌ها می‌بارد، باعث ویرانی و غارت بارهای خانه‌ای به نام عمان شده است. در عین حال، فریاد و ناله‌ای در فضا به گوش می‌رسد و دشت‌ها به خاطر باران پرآب و زیبا می‌شوند.