شمارهٔ ۴۳ - هدیهٔ دوست در زندان ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تمجید از بخشش‌ها و لطف‌های حضرت سالار می‌پردازد که برای یک مرغ گرفتار آب و دانه فرستاده و آب حیات را در کوزه‌ای زیبا قرار داده است. او همچنین به ارسال هفت کوزه نبات و سه خم شیرین می‌مغانه اشاره می‌کند و بخاطر انصاف، مقدار مناسبی می‌فرستد. شاعر به وضعیت خود می‌پردازد و می‌گوید که او تشنه سخن است و به همین دلیل از لطفی که شامل حالش شده، شکرگزاری می‌کند. او همچنین به نوعی از هنر شعرپردازی اشاره دارد که در آن شهد و شکر را به زیبایی در هم می‌آمیزد. در نهایت، شاعر برای خود آرزوی بخت بلند می‌کند و نگران است که مبادا هدیه‌ای از او نرسد.