شمارهٔ ۵ - هشت شاعر در عرب و عجم ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
هشت تن در هشت معنی شهره‌اند اندر ادب
چار شاعر در عجم پس چار شاعر در عرب
در گه رامش «زُهَیر» و «نابغه» هنگام خوف
گاه کین «اعشی قیس» و «عنتره» گاه غضب
ور ز اشعار عجم خواهی و استادان خاص
رو ز شعر چار تن کن چار معنی منتخب
وصف را از «توسی» و اندرز را از «پارسی»
عشق را از «سجزی» و هجو از «ابیوردی» طلب
اولی وصفی حقیقی، دومی پندی دقیق
سومی عشقی طبیعی، چارمی هجوی عجب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، به هشت شاعر بزرگ در شعر عجم و عرب اشاره شده است. از چهار شاعر عرب، رامشگران و شاعران بزرگی چون ظهیر، نابغه، اعشی و عنتره ذکر شده‌اند. همچنین در شعر فارسی، چهار شاعر مطرح شده‌اند: طوسی برای وصف، پارسی برای اندرز، سجزی برای عشق و ابیوردی برای هجو. هر کدام از این شاعران به نوعی خاص شعر می‌سازند؛ یعنی وصف حقیقی، پند دقیق، عشق طبیعی و هجوی عجب.