فقرۀ ۱۱۰ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
نیک مرد آساید و بد مرد بیش و اندوه گران بود.
نکو مرد آساید اندر جهان
برد بدکنش مرد رنج گران
نکویی بود جوشن نیکمرد
به گرد بدی تا توانی مگرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به این موضوع اشاره دارد که انسان نیکوکار در زندگی آسوده‌تر است، در حالی که انسان بدکردار دچار رنج و ناراحتی می‌شود. نیکی و خوبی مانند سپری برای نیکوکاران است و توصیه می‌شود که انسان تا جایی که می‌تواند از بدی‌ها دوری کند.