فقرۀ ۱۱۴ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
اگر بس آشنا و آب (یعنی شنا) نیک دانی زود زود به آب ستهمه (ظ. ستمبه = مخوف) اندر مشو که ترا آب نبرد و بجای بمیری.
شنا گرچه به دانی ای مرد مه
به آب ستبر اندرون پا منه
مبادا ز ناگه رباید ترا
سبک‌جان ز تن برگراید ترا
کسی کاز خرد باشدش هیچ بهر
ننوشد به امید پازهر، زهر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره‌ی خطرات و چالش‌های شنا کردن در آب‌های عمیق و خطرناک است. شاعر به نکته‌ای اشاره می‌کند که حتی اگر فردی به شنا کردن آشنا باشد، باید مراقب باشد و به آب‌های عمیق و پرخطر وارد نشود. او هشدار می‌دهد که ناگهان ممکن است آب او را ببلعد و جانش را از دست بدهد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که کسی که از خرد و دانش برخوردار است، نباید به امید نجات ناگهانی به آب‌های خطرناک وارد شود، زیرا این کار نتیجه‌ای جز آسیب و درد نخواهد داشت.