نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

فقرۀ ۱۱۶ ملک‌الشعرا بهار

ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

خواستهٔ کسان‌ دیگر تاراج مکن و نگاه مدار و به‌ خواستهٔ خود میامیز، چه که خواستهٔ تو نیز ناپیدا و انبیر (‌محو‌) گردد،‌ زیرا خواستهٔ ناخویش آفریده چون با آن خویش...

به تاراج مردم منه پای پیش

زر کس میامیز با مال خویش

که مال تو نیز از میان گم شود

چو آلوده با مال مردم شود

زری کاندر او دیگری رنج برد

نبایست آن را زر خود شمرد

چو برداشتی دسترنج کسان

رود دسترنج تو نیز از میان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن درباره اهمیت جدا نگه داشتن خواسته‌ها و مال خود از دیگران است. شاعر به ما می‌آموزد که نباید خواسته‌ دیگران را بگذاریم که بر خواسته‌های خود تأثیر بگذارد، زیرا این کار می‌تواند باعث محو شدن خواسته‌های خودمان شود. همچنین تاکید می‌کند که در مال و دارایی‌های خود باید استقلال داشته باشیم و از مال دیگران فاصله بگیریم، چون اگر با مال دیگران درآمیخته شویم، مال خود را نیز از دست خواهیم داد. به طور کلی، متن به ما هشدار می‌دهد که باید به دسترنج و تلاش خود احترام بگذاریم و نباید از مال دیگران استفاده کنیم.