فقرۀ ۵۷ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
ناآمرزیده مرد آزرمان را به زندان مکن، گزیده و بزرگ مردم و هشیار مرد را بر بند زندان‌بان کن.
به زندان مکن آبرومند را
میفکن نهال برومند را
(جوان گنه کاره دربان مکن
به زندان مر او را نگهبان مکن)
کسی کاو ندارد ز یزدان هراس
ندارد تو را بی گمان نیز پاس
به زندانت بگمار مردی گزین
بزرگ و هشیوار و پاکیزه‌دین
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به موضوع زندان و مجازات پرداخته و تأکید می‌کنند که نباید افراد بزرگوار و با ارزش را در زندان نگه داشت. شاعر خواستار آن است که از زندانی کردن مردان بزرگ و هشیار پرهیز شود و به جای آن، به زندان باید مردانی پاک و شایسته سپرده شوند. همچنین اشاره شده که کسانی که از خدا نمی‌ترسند، سزاوار نگهبانی نیستند. شاعر می‌خواهد تا انسان‌های نیکو و با صداقت در مسئولیت‌ها قرار بگیرند.