فقرۀ ۹۳ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
تند هلک‌گوی (عصبانی و دیوانه‌وار) مباش، چه تند هلک‌گوی مردم چنان چون آتش است که اندر بیشه افتد و همه مرغ و ماهی بسوزد و هم خرفستر سوزد.
مشو در سخن تند و زنجیر خای
که تندی‌درخشیست خرمن گرای
بود آتش تیز، گفتار تیز
که در بیشه چیزی نماند به نیز
بسوزد تر و خشک‌ونزدیک‌ودور
چه مرغ و چه ماهی چه مار و چه مور
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به اهمیت پرهیز از تندخویی و عصبانیت در صحبت کردن اشاره دارد. نویسنده می‌گوید که مانند آتش، سخنان تند می‌توانند همه چیز را بسوزانند، بدون اینکه تفکیکی بین نزدیک و دور، بزرگ و کوچک وجود داشته باشد. تند صحبت کردن مانند آتش است که می‌تواند آسیب‌های زیادی به‌بار آورد و هیچ‌کس از ویرانی آن در امان نیست. به همین دلیل، باید از تندخویی در سخن گفتن پرهیز کرد تا از سوختن و آسیب‌رساندن به دیگران جلوگیری شود.