فقرۀ ۱۰۲ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
به یزدان آفرین کن و دل به رامش دار کت از یزدان فزایش به نیکویی رسد.
به یزدان نخست آفرین بر شمار
پس آنگاه دل را به رامش سپار
کت افزایش آید ز یزدان پاک
ز رامش نگردد دلت دردناک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت سپاسگزاری از خداوند اشاره دارد و می‌گوید که باید ابتدا به یزدان (خدا) آفرین گفت و سپس دل را به آرامش سپرد. زیرا افزایش نعمت‌ها و خوشبختی از جانب خداوند به دست می‌آید و با داشتن دل شاد، انسان از غم و درد دور خواهد ماند.