فقرۀ ۱۰۵ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
به استوانی و استواری دین کوشش کن چه مهمترین خرسندی دانایی (است) و بزرگتر از آن امید به مینو است.
بدین کوش‌و پیوسته‌خرسند باش
به دانش درختی برومند باش
چو دانا بود مرد امّیدوار
به مینو گراید سرانجام کار
که دانا که دارد امید، آن بهست
ز دانای نومید، نادان بهست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار بر اهمیت استواری دین و تلاش برای دانایی تأکید شده است. شاعر می‌گوید که خرسندی واقعی در دانایی و امید به مینو (بهشت یا کمال) نهفته است. او از خوانندگان می‌خواهد که در پی دانش باشند و همواره خرسند و امیدوار باشند. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که فرد دانا و امیدوار، به سعادت می‌رسد، در حالی که نادانی که نومید است، بی‌خبر از حقیقت است.